چنانچه مصرف معينى را قصد كرده ، بايد به همان مصرف برساند واگر مصرف معينى را قصد نكرده ، بايد به مصرفى برساند كه نسبتي به امام عليه السلام داشته باشد ، مثلا بر زوار فقير آن امام صرف نمايد ، ويا به مصارف حرم أو برساند ويا در امرى كه موجب اعلاى نام أو است صرف كند وهم چنين است اگر چيزى را براي امامزاده‌اى نذر كند . ( مسأله 2673 ) : گوسفندى را كه براي صدقه ، يا براي يكى از امامان نذر كرده‌اند ، اگر پيش از آن كه به مصرف نذر برسد شير بدهد ، يا بچه بياورد مال كسى است كه آن را نذر كرده ، مگر آن كه قصدش أعم باشد ، ولى پشم گوسفند ومقدارى كه چاق مىشود جزء نذر است . ( مسأله 2674 ) : هر گاه نذر كند كه اگر مريض أو خوب شود ، يا مسافر أو بيايد ، عملي را انجام دهد ، چنانچه معلوم شود كه پيش از نذر كردن مريض خوب شده ، يا مسافر آمده است ، عمل كردن به نذر لازم نيست . ( مسأله 2675 ) : اگر پدر يا مادر نذر كند كه دختر خود را به سيد شوهر دهد ، بعد از آن كه دختر به تكليف رسيد ، اختيار با خود أو است ونذر آنان اعتبار ندارد . ( مسأله 2676 ) : هر گاه با خدا عهد كند كه اگر بحاجت شرعي خود برسد كارى را انجام دهد ، بعد از آن كه حاجتش بر آورده شد ، بايد آن كار را انجام دهد ، ونيز اگر بدون آن كه حاجتي داشته باشد ، عهد كند كه كارى را انجام دهد ، آن عمل بر أو واجب مىشود . ( مسأله 2677 ) : در عهد هم مثل نذر بايد صيغه خوانده شود ومشهور آنست كه كارى را عهد مىكند انجام دهد ، بايد يا عبادت باشد ، مثل نماز واجب ومستحب يا كارى باشد كه انجام آن شرعا بهتر از تركش باشد ، ولى ظاهر آنست كه اين امر معتبر نيست بلكه اگر طورى باشد كه در مسأله ( 2680 )